Home » Weblogs

Verwondering en bewondering

Afgelopen week ben ik een weekje in Egypte geweest. Allereerst om even lekker van de zon te genieten, maar natuurlijk ook om iets van het land te bekijken.
Erop terugkijkend heb ik ver- en bewondering voor verschillende dingen die me opvielen. Ik mocht deze keer een bijdrage aanleveren voor de weblog, dus leek het me aardig een paar van deze ver- en bewonderingen te delen.

In Nederland hebben we onze mond vol over veiligheid en onveiligheid en de beperkingen die dat oplevert. In Nederland is deze aandacht relatief nieuw (vanaf 11 september), in Egypte al jaren aan de orde van de dag. Overal waar je komt zijn bewapende controleposten, beveiligingsmedewerkers en detectiepoortjes. Egyptenaren weten niet beter en het lijkt de normaalste zaak van de wereld. Waarschijnlijk door deze relatieve rust of gelatenheid gaf het mij wonderwel geen onveilig of bedreigend gevoel, maar eerder een gevoel van zekerheid.

Verwondering is er over de woestijn. Ik ken de bijbelverhalen van de tochten en het verblijven in de woestijn Sinai. Ik had er altijd een beeld bij van grote zandvlakten en zandduinen. Niets is echter minder waar. Tijdens onze  2,5 uur durende autotocht van Sharm El Sheikh naar de berg van Mozes (de Horeb) en het aan de voet van de berg gelegen Catharina Klooster was er niets anders te zien dan bergen, heuvels en rotsen, met een enkel woestijnboompje of bosje. Ook de uitgestrektheid van de woestijn, de droogte en het daarin leven van nomadenvolken (bedoeí¯en) spreekt tot de verbeelding en roept beelden bij verhalen uit de bijbel op.

Bewondering heb ik ervoor dat de berg van Mozes niet verworden is tot een toeristisch spektakelstuk. Er zijn voor de poort (op grote afstand van de berg) slechts enkele winkeltjes aanwezig. Verder heb ik bewondering voor de bereikbaarheid. Hoe vaak wordt er in Nederland niet oeverloos gebakkeleid voordat een groot infrastructureel project wordt opgepakt. Volgens mij bij elk grootschalig (in elk geval voor Nederlandse begrippen) project. Voor de berg van Mozes is speciaal een prima asfaltweg van ruim 100 kilometer van Dahab naar de berg aangelegd. Iets anders dan de berg of het klooster is er niet in dit stuk van de woestijn. Ook is er een eigen vliegveld, uitsluitend voor de berg en het klooster. Dat stemt tot nadenken.

Wat heeft dit nu te maken met de Hoogeveense politiek? Niet veel. Het geeft inspiratie, je leert weer opnieuw te relativeren en om zaken in breder en groter perspectief te zien. Daar kan ik, ook in Hoogeveen, dankbaar gebruik van maken.

 

Anno Wietse Hiemstra

Zoeken

Zoek op trefwoord: