Home » Weblogs

Ze zullen je maar burgemeester maken

Je kunt met een  "Ja Hoogeveen"-campagne vast niet zo vaak in het nieuws  komen dan met een hoop wind en dooie kaaiman als start van een crisis of een ramp. En je kunt van tien rampenoefeningen vast niet zoveel leren als van de praktijktraining zoals onze burgemeester met zijn team is overkomen. Maar gelukkig komt er een evaluatie !!

Maandagavond 5 november had ik een overleg in het gemeentehuis en viel dus een beetje met de neus in de boter om te zien hoe een crisisteam werkt. 
Het was zo te zien even pauze, alle maatregelen waren kennelijk genomen, de eerste persconferentie was achter de rug en inmiddels op de buis. Uiteraard kun je niet werken zonder te eten en een plaatselijk etablissement had voor de warme patat en de warme kroketten gezorgd.

Het schoot door mij heen: "ze zullen je toch maar burgemeester hebben gemaakt".  Onzekerheid, veel deskundigen die graag willen laten weten hoe zij tegen de situatie aankijken, met een beetje pech tegenstrijdige informatie, mensen die het interessant vinden, journalisten die eindelijk wat bijzonders hebben te melden, mensen die in paniek raken enz, enz.  Ik dacht: Urlings, ik wens je wijsheid.

Inmiddels is alles weer achter de rug met een ingetrokken noodverordening, de kaaiman dood, honderden vogels vermoord of zelf het loodje gelegd, de mensen die in de buurt zijn geweest gelukkig gezond, een ondernemer die opnieuw moet beginnen. Journalisten naar huis, maar Hoogeveen was dagelijks in het nieuws.  Waarom: niemand zal het misschien ooit te weten komen.

Al voordat het laatste roodwitte lint was weggehaald kondigde de burgemeester een extern onderzoek aan. Zeker niet omdat er toen al reden was om aan te nemen dat er van alles mis gegaan zou zijn. Nee in tegendeel: in de raadsvergadering was de lof voor de burgemeester niet van de lucht. Terecht lijkt mij want wat wij zagen op de buis kwam gedegen en professioneel over.

Toch ben ik heel  blij met dit onderzoek.

In de loop van de dagen komen er berichten die bij mij zorgden voor de vraag: "hoe kan dat nou ?"

Ik heb van een chemicus gehoord dat het bij een chemische besmetting zaak is zo snel mogelijk uit de buurt van het vergif te komen. Ik heb begrepen dat het bij een biologische besmetting, die ernstig is, zaak is om de club bij elkaar te houden. Er zijn dus mensen geweest die op enig moment voldoende aanwijzingen hadden of in ieder geval zouden moeten hebben om de misschien wel gevaarlijke beslissing te nemen om het volk op een kluitje te houden.

Ik heb begrepen dat de burgemeester door mensen uit zijn omgeving min of meer verboden was om op locatie te gaan kijken. Nu hoefde hij zeker de zieke kaaiman niet te aaien maar zijn collega Giuliani" van New York was wel rap, op wat later ground zero werd genoemd, toen er maar even de gelegenheid voor was. En Bush en zijn rakkers kregen zware verwijten toen zij niet ter plekke verschenen in New Orleans. Ik had mij voor kunnen stellen dat een "patat en krokettenpauze" zich daarvoor wel geleend zou kunnen hebben. 
Ik vind ook dat de burgemeester bij uitstek de persoon en de functionaris is die, wanneer dat vertrouwd is, ter plekke zich zou moeten oriënteren op de situatie. Wat mij betreft had burgemeester Urlings zijn hart mogen volgen en zich niet hoeven laten leiden door  "regel is regel".

Dat had misschien ook nog iets anders kunnen voorkomen. Want een dag na de loftuitingen in de Hoogeveense gemeenteraad troffen wij allen op de voorpagina van het Dagblad van het Noorden het relaas aan van mensen die met koud water, al dan niet achter een schermpje maar in ieder geval onder de ogen van een redelijk aantal hulpverleners moesten worden ontsmet.

En van dat bericht lig ik nou wakker.

Het is dus kennelijk zo dat, ik weet niet welke deskundigen, aan een burgemeester een bericht door kunnen geven dat het gewenst, aan te bevelen of noodzakelijk is om mensen te ontsmetten, dat een burgemeester met zijn mensen nauwelijks anders kunnen dan zeggen dat, dat dan ook moet en dat vervolgens de personen die het betreft van de ene op de andere seconde van mensen in objecten veranderen. Te ontsmetten objecten. 
Toen werden ruim 20 mensen object van handeling. De kleren uit, de broek van de kont, een straal koud water over je heen en, als het waar is, een stel mensen die naar je staan te gapen.

Ik ben bijzonder geí¯nteresseerd in het antwoord op de vraag hoe het mogelijk is dat de hulpverleningsdiensten die wel op tijd de tentjes klaar hadden staan voor de eigen activiteiten (die zag ik op TV) het kennelijk niet voor elkaar konden krijgen om te zorgen voor een tent om te douchen en het water ook warm te krijgen zoals de patat in het crisiscentrum.

Ik wil graag weten of de verhalen van de mensen waar zijn en hoe de instructies zijn voor onze hulpverleners, hoe die aangepast gaan worden wanneer de verhalen waar blijken te zijn en of er dan ook excuses worden aangeboden.

Ik vind dat dat punt tot op de bodem moet worden uitgezocht en, wanneer daar stappen zijn genomen die de mens tot object hebben gemaakt, er tot op de draad voor gezorgd moet worden dat dat niet weer gebeurd.

Daar waar mensen in objecten veranderen kun je er niet vlot genoeg bij zijn om zulke processen in de kiem te smoren.

 

 


Geert Metselaar